We kennen Marjolijn van haar eerdere, uitverkochte voorstellingen over paniek, piekeren en pillen. Haar eerlijke, droogkomische cabaret vol zelfspot is een genre op zich en trekt in heel Nederland volle zalen. In deze voorstelling vraagt ze zich af waarom we het leven toch pas waarderen als er iemand dood is. Of ziek. Kan dat niet wat eerder? Moeten er eerst dooien vallen voordat we voelen dat we leven? Zwarte humor, gevoelige liedjes en schaamteloze verhalen; dat is Van Kooten ten voeten uit. Aan haar zal het niet liggen.

I love theater: “Lachen om het donker, om het ongemak, en misschien ook een beetje om jezelf. De combinatie van zwarte humor, schaamteloze openheid en kwetsbare liedjes raakt precies waar het moet.”

Theaterkrant: “Openhartige kijkjes in de therapiekeuken leiden tot herkennend geschater.”

Dagblad vh Noorden: “Ze verspreidt de kracht, de flair, de intonatie en de ambitie van een theaterpersoonlijkheid met doordacht relativeringsvermogen. Een heerlijk theatermens.”

Regie: Anne van Rijn