English below

In een wervelend duet tussen de mens en de omgeving wordt de 200.000 jaar durende geschiedenis van onze soort op aarde verteld. Van de ontdekking van vuur tot het uitsterven van deze overheersende diersoort: alles komt langs in deze tragikomische, beeldende voorstelling vol inventieve theatertrucs en onverwachte wendingen.

In een klassiek lijsttoneeltje met diorama-achtige decors spelen twee acteurs de aarde; ze laten vogels vliegen, golven deinen en bergen groeien. De derde speler – de mens – probeert grip te krijgen op die wereld. Maar hoe groter de drang naar controle, hoe meer er misgaat. Een boomstronk breekt doormidden, een val door het berglandschap rukt het halve decor mee, en zelfs het fluwelen theatergordijn blijft niet gespaard. Wat volgt is een onvermijdelijke kettingreactie van mislukking – hilarisch en ontroerend tegelijk.

Na Om de hoek woont een struik en Er rent een berg voorbij vormt deze voorstelling het slotstuk van Planktons drieluik over de relatie tussen mens en natuur. Met speelse humor wordt de solerende mens van het voetstuk gehaald en weer onderdeel van het ensemble gemaakt

Concept, regie en decorontwerp: Plankton (Sonja van Ojen, Hendrik Kegels) • Spel: Femke Arnouts, Sonja van Ojen, Hendrik Kegels • Compositie en piano: Harpo ‘t Hart  Eindregie: Joeri Heegstra

In a swirling duet between man and the environment, the 200,000-year history of our species on Earth is told. From the discovery of fire to the extinction of this dominant animal species: everything is covered in this tragicomic, visual performance full of inventive theatrical tricks and unexpected twists.

In a classic proscenium stage with diorama-like sets, two actors play the Earth; they make birds fly, waves undulate, and mountains grow. The third player – man – tries to get a grip on that world. But the greater the urge for control, the more things go wrong. A tree stump breaks in half, a fall through the mountainous landscape rips half the set along, and even the velvet theater curtain is not spared. What follows is an inevitable chain reaction of failure – hilarious and moving at the same time.

Following *Om de hoek woont een struik* (A Bush Lives Around the Corner) and *Er runs een berg voorbij* (A Mountain Runs Past), this performance forms the final part of Plankton’s triptych on the relationship between man and nature. With playful humor, the soloist is taken down from their pedestal and made part of the ensemble once again

Concept, direction, and set design: Plankton (Sonja van Ojen, Hendrik Kegels) • Cast: Femke Arnouts, Sonja van Ojen, Hendrik Kegels • Composition and piano: Harpo ‘t Hart Final direction: Joeri Heegstra