Een urgente muziektheatervoorstelling over de manosphere en hoe je elkaar, ondanks een generationeel trauma en vastgeroeste rolpatronen, weer kunt vinden.

Ayşegül Karaca groeide op in een gezin met huiselijk geweld. Wat doet het met een moeder als je karaktertrekken van je gewelddadige man terugziet in het kind van wie je houdt? En wat doet het met een kind als je moeder de helft van jouw DNA liever wegstopt?

In haar derde voorstelling vertaalt Karaca haar persoonlijke ervaringen naar een stuk over een complexe moeder-zoon-relatie. Midas groeit op als een prinsje dat niks tekort mag komen. Maar ineen poging om dichter bij haar zoon te komen, duwt zijn moeder hem juist van zich af. Als jongvolwassene voelt hij zich niet gezien in zijn ‘mannelijkheid’ en wordt hij verleid door traditionele en misogyne denkbeelden op het internet. Ondanks zijn feministische opvoeding lijkt hij te vervallen in het gedrag van zijn vader.

Tekst: Elly Scheele • Regie: Leopold Witte • Spel en zang: Ayşegül Karaca, Bob Ott • Spel & baglama: Emre Varlik • Muziek: Selim Doğru • Liedteksten Elly Scheele • Decor & kostuum: Juliette Mout • Licht Ingeborg